Kroz praznine

Низ празнините

На калдрмата од сеќавања
ме спрепнуваат празнините
од камените коцки
кои ги извадив
зашто ми ги глочкаа мисливе.
Успеав да те убедам дека
моето лудило е твое
и ја променив
бојата на твоите очи.
Утрото потоа,
ги измив соништата
од моето лице,
и си го исеков погледот
од рабовите на твојата насмевка.
Премалку зборови останаа.
Премалку за да звучат поврзано.

Kroz praznine

Na makadamu (kaldrmi) sjećanja
spotaknem se od praznina
što su ostale nakon kamenja
koje sam izbila
zato što su mi žuljale misli.
Uspijela sam te navesti
da je moje ludilo tvoje
i promenila sam
bolju tvojih očiju.
Jutro nakon toga,
izmila sam snove
sa svog lica,
i posekla pogled
od rubova tvojeg osmeha.
Premalo je reči ostalo.
Premalo da da bi zvučale povezano.

Veronika Kostadinova


Published: 07.04.2010.
Classified as: Poezija
Comments: 0
Author:

Discussion: Total 0 Response

Leave a Reply

Your email address will not be published Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

  • Follow Tragovi

    • Facebook
    • RSS

    Do you write poetry?

    Send your poetry to tragovi.blog[at]gmail.com
    Successful entries will be published.